Мајко наша, родна татковино дојдовме те видовме

Времето ни одмина, одморот не умори… Во рани мугри замаени, нерасонети, кинисуваме на пат во недоглед. Зборови плитки ко вирче, но длабоки во кои може да се удавиш, а да не сетиш.Мајко наша, родна татковино дојдовме те видовме, со тешко срце повторно, некој рече мораме да те напуштиме. Во потрага по и ние не знаеме по што, но секогаш со нас носиме огромна празнина каде и да одиме, домот е дома во топла таткова куќа.Грутка во грло никако да пројде, плачете печалбари, викајте на сет глас да ни олесни… Роман би напишала, но доволно е, за оние кои останувате, оснанете ни здрави и живи, едно утре повторно да не пречекате да ни се радувате, да не прегрнете добредојдовте да ни кажете… А ние, некој рече да мораме да се вртиме во барабанот до крај да не исцеди дур останат голи коски… Македонци одете гордо, газете и пазете се едни со други да се имаме за свои браќа и сестри…