Бадник и Василица се празници исполнети со семејна топлина, традиција и народни обичаи што со векови се пренесуваат од генерација на генерација. Еден од најубавите и најочекувани моменти е кршењето на погачата и потрагата по парицката – симбол на среќа, здравје и бериќет за целата година.
Според народниот обичај, парицката се бара само во моментот кога се крши погачата, а не порано. Домаќинот ја крши погачата над трпезата, а парчињата се делат по ред, најчесто од најстариот до најмладиот член на семејството. Дури тогаш се дознава кај „паднала“ парицката – момент што секогаш носи радост, насмевки и весела атмосфера во домот.
За Бадник и Божиќ, овој чин најчесто се изведува на Бадниковата вечер или на самиот празник, додека за Василица – на 14 јануари, со специјална василичарска погача. Без брзање, без „копање“ и без нагаѓања – така налага обичајот.
Во народот се верува дека парицката не носи среќа само на оној што ја нашол, туку на целиот дом. Таа е симбол на заедништво, надеж и добра година што доаѓа.
Денес, во време на социјални мрежи, честопати уште пред да се скрши погачата „се знае“ кај паднала парицката. Но, суштината на обичајот останува иста – радоста не е во објавата, туку во моментот споделен со најблиските.
Традицијата не е за лајкови, туку за паметење.
