„Трипати фрлени во војна на погрешната страна од мизерно друштво на криминални политичари, кои се чини дека се способни за уништување на нивната земја генерација по генерација, три пати во мојот живот оваа бедна Бугарија го подложи селанско население на сите страдања на војната и казни за поразот“, рече британскиот премиер Винстон Черчил во говорот во парламентот на 2 август 1944
Иако поразот на Германците веќе можеше да се види, Бугарија се колебаше да ја смени страната. Таа бараше од сојузниците да ги задржи анектираните територии откако ќе заврши војната. Черчил ја нарече „суров лакеј на нацистите“
Премиерот Багрјанов презеде чекори за намалување на употребата неговата земја од страна на Германија како воена база против СССР, што беше голема грижа на советската влада. Германските возови што ја преминуваа Бугарија до Романија беа намалени од осум неделно на еден, а преостанатиот требаше да се елиминира. Бугарија им нареди на Германците да ги отстранат сите свои оперативни сили од пристаништата Варна и Бургас и направи аранжмани за советските дипломати да го проверат повлекувањето (всушност, многу германски бродови и придружни трупи останаа во пристаништата). Филов се согласи на овие постапки и ги почувствува „оправдани со новата ситуација во Црното Море, со цел да се избегне, ако е можно, нов конфликт на Балканот со Русија и на крајот, исто така, со Турција, кој веројатно ќе интервенира доколку Русија раскине со нас“. Советите ѝ дадоа виртуелен ултиматум на Бугарија за германската употреба на црноморските пристаништа, а шефот на дипломатијата Драганов му испрати депеша на бугарскиот министер во Москва дека „нејасниот одговор ќе доведе до раскинување на нашите односи со Русија, што не е ниту во наша интерес, ниту интерес на Германија и ќе предизвика катастрофа на Балканот“. Затоа, тој официјално побара од Германија да ги евакуира пристаништата и на тој начин „да ѝ даде можност на Бугарија да избега од катастрофата со Русија“. Германија се согласи без протест. Ова не ја поткопа довербата на Германија во Багрјанов.
ПРЕГОВОРИ СО СОЈУЗНИЦИТЕ
Западните сојузници очекуваа дека веднаш штом Багрјанов дојде на власт, тој ќе се обиде да ја извлече Бугарија од војната. Багрјанов навистина им постави ограничувања на Германците, но тој беше многу бавен да контактира со сојузниците. На 20 јуни 1944 година, бугарскиот конзул во Истанбул, Иван Станчов, беше овластен да започне дискусии со д-р Флојд Блек, кој беше претседател на Американскиот колеџ во Софија од 1926 година и со друг американски професор. Станчов побара дефинитивно сојузничко ветување дека на Бугарија ќе ѝ биде дозволено да ги задржи Јужна Добруџа и голем дел од Македонија, нема да биде подложена на сојузничка окупација и нема да биде побарано да ги протера Германците. Тој побара итен одговор од сојузниците.
Конечните сојузнички услови беа исклучително дарежливи во споредба со оние во претходната британска нацрт-верзија. Тие бараа бугарските трупи да се повлечат од целата територија окупирана од Бугарија од 1 јануари 1940 година (во која беше вклучена и Јужна Добруџа), но ветија дека тоа ќе биде „без предрасуди за крајно решавање на спорните територијални претензии“. Од Бугарија, исто така, ќе се бара да ја прифати сојузничката окупација, „да направи толкави репарации и враќање на имотот какви што може да бараат Обединетите нации“ и да им обезбеди на сојузниците воени материјали, транспорт, информации и архиви. На Бугарија нема да ѝ биде доделен статус на сојузник. Предавањето би било безусловно, но сојузничките преговарачи биле овластени да понудат одредени олеснувања: гаранција за бугарската независност, уверување дека ниту југословенските ниту грчките трупи нема да учествуваат во окупацијата и задржување на Јужна Добруџа. Не беше понуден никаков компромис за Тракија или Македонија заради големите тешкотии што би ги предизвикало тоа со Грција и Југославија; британскиот став бил дека бугарските тврдења „во ниеден случај не се убедливи“. Овие се сметаа за максимални отстапки и ќе бидат понудени само доколку Бугарија се оддалечи од Оската и Германците да се предадат на нејзината територија. „Ако, пак, Бугарија треба да го одложи предавањето сѐ додека поразот на Германија е неизбежен, Обединетите нации не треба да прават отстапки кон Бугарија, освен во врска со крајното враќање на нејзината независност“.
