Понекогаш доаѓа момент кога молкот повеќе не е решение.
Момент кога секој Македонец, без разлика каде живее, треба да се запраша: Што ќе оставиме ние зад себе, ако дозволиме да исчезне она што со децении го граделе нашите дедовци, баби, татковци и мајки?
Со огромна мака, со години тешка работа и со заработени пари од најтешките професии, нашите иселеници го градеа македонскиот живот во Австралија. Работеа по касапници, ливници, фабрики и градилишта. Работеа во услови во кои денес многумина тешко би издржале.
Но тие не работеа само за себе.
Работеа за своите деца. За својата заедница. За Македонија.
Еден од симболите на таа огромна пожртвуваност беше и македонскиот центар на 4th Avenue во Sunshine, Melbourne.
Тоа не беше само зграда.
Тоа беше дом на Македонците.
Место каде што се среќаваа семејства, каде што се одржуваа прослави, каде што се пееше македонска песна, каде што се играше македонско оро. Таму се собираа илјадници Македонци. Таму се среќаваше младината. Таму своето место го имаа фолклорните групи, клубовите и различните организации.
Таму се создаваше она најважно што една дијаспора може да го има – заедништво.
И токму затоа денес боли кога се гледа како тоа заедништво се разнишува.
Постојат сериозни прашања и загриженост во македонската заедница околу иднината и управувањето со овој простор, кој генерации Македонци го доживувале како свој дом. Во јавноста се зборува и за неговото преземање од страна на црковните структури, поврзувано со владиката Петар.
Но, без разлика на тоа кој што мисли и кој со кого се согласува, едно прашање мора да биде поставено:
КАДЕ Е МАКЕДОНСКОТО ЗАЕДНИШТВО?
Зошто денес оние што некогаш заедно градеа, сè повеќе стојат разделени?
Зошто местата што требаше да нè обединуваат стануваат причина за поделби?
Зошто децата и внуците на оние што го создавале македонскиот живот во Австралија денес треба да гледаат како се губи она што нивните предци го граделе со децении?
Не смееме да заборавиме кој го градел овој дом.
Го граделе луѓе со изморени раце, со испукани дланки, со пот на челото и со љубов кон Македонија во срцето.
Многумина од нив не барале ништо за возврат.
Барале само едно – нивните деца да имаат каде да се соберат и да кажат: „Ние сме Македонци.“
Затоа денес е време за разум, за разговор и за обединување.
Не за нови поделби.
Не за нови кавги.
Не за тоа кој е „поголем Македонец“.
Туку за прашањето:
ШТО ЌЕ ИМ ОСТАВИМЕ НА НАШИТЕ ДЕЦА?
Ако дозволиме да се изгубат нашите центри, клубови, фолклорни друштва, спортски организации и места каде што македонската младина се собира – тогаш не губиме само една зграда.
Губиме дел од македонската историја во Австралија.
И затоа ова не треба да биде борба против некого.
Ова треба да биде борба за нешто.
За македонското единство.
За нашата младината.
За нашата песна.
За нашето оро.
За нашата култура.
За нашите спомени.
За трудот на генерациите пред нас.
И најважно – за иднината на Македонците во Австралија.
ЌЕ СЕ РАЗБУДИМЕ ЛИ НАВРЕМЕ?
Ќе сфатиме ли дека кога ќе изгубиме нешто што нашите предци го создавале со децении, можеби утре веќе нема да можеме да го вратиме?
Или повторно ќе молчиме?
Време е македонската заедница да разговара. Време е да се обедини. Време е да се најде решение.
Затоа што Македонија не е само територија.
Македонија е народ.
А народот живее таму каде што Македонците се собираат, се почитуваат, си помагаат и ја пренесуваат љубовта кон својот јазик, култура и корени на следната генерација.
Да не дозволиме трудот на нашите дедовци и баби да стане само спомен.
Да не дозволиме поделбите да бидат посилни од заедништвото.
Да го зачуваме она што е создавано за Македонците – и да го оставиме на нашите деца.
Ова е повик за будење.
Ова е повик за разум.
Ова е повик за обединување.
