Не така одамна, кога немаше концесионери на езерскиот брег, кога немаше пластични лежалки начичкани се до водата, кога не те прескокнуваа “келнери” и ти досадуваа цело време “што ќе пиеш”, кога не трештеше музика што ги пробива ушните тапанчиња. Е, тогаш плажите ни припаѓаа на сите, можевме слободно да си постелиме крпа или ќебе на песокот, да си ставиме чадор за сенка и да се релаксираме “вознемирувани” само од детските гласови и смеа
.


